تاریخ: دوشنبه ٢٩ آبان ۱۳٩۱ساعت ٩:٠۱ ‎ق.ظ

خوردن میان‌وعده‌ها، خوب یا بد؟

 

یکی از سوالات رایج افرادی که قصد رژیم گرفتن دارند، آن است که آیا داشتن منظم میان‌وعده‌های غذایی برای کاهش وزن کمک‌کننده است؟این بستگی به تعریف شما از میان‌وعده دارد. اگر شما در حال تلاش برای کاهش وزن یا مایل به حفظ سلامت خود هستید، خوردن تنقلات پرچرب یا پرشکر مانند چیپس، شیرینی، کیک، بیسکویت، شکلات و... به عنوان میان‌وعده قطعا مناسب نیستند. مطالعات گذشته نشان داده‌اند که خیلی وقت‌ها حتی بدون آن‌که گرسنه باشید، تمایل به مصرف این غذاها به حدی وجود دارد که شما در حین انجام کارهای روزانه بدون توجه، از این گونه تنقلات استفاده می‌کنید.

تمایل شدید به مصرف چنین میان‌وعده‌هایی می‌تواند با یک رژیم غنی از غذاهای دارای فیبر فراوان (میوه و سبزیجات) کنترل شود. بر اساس نتایج مطالعات در گروه‌های مختلف، برای افرادی که می‌خواهند کالری دریافتی‌شان را کنترل کنند، میان‌وعده‌های سالم غذایی یک ایده عالی است؛ چراکه میان‌وعده‌های سالم به ثابت نگهداشتن سطوح قند خون کمک می‌کنند و در نتیجه شما را از ضعف‌های بدنی بین وعده‌های اصلی غذایی بویژه هنگام رژیم درمانی محافظت می‌کنند.

از دیگر مزایای میان‌وعده‌های سالم، مقابله با گرسنگی به وسیله مواد غذایی با  انرژی کم است که این موضوع خود کمک قابل توجهی در جلوگیری از روی آوردن به تنقلات پرکالری نامطلوبی که در بالا ذکر شد، است. بر این اساس، در صورت داشتن این میان‌وعده‌های سالم، میزان کل کالری مصرفی شما کاهش می‌یابد.

یکی از مشکلات اساسی در کنترل اشتها، داشتن وعده‌های غذایی حجیم پس از یک روز پرکار و در نهایت خستگی است؛ چراکه در این مواقع شما حجم قابل توجهی غذا را با سرعت فراوان می‌خورید که شاید در انتهای آن خودتان را نیز مواخذه کنید. اما این مواخذه دیگر جز ناامیدی برای کنترل وزن چیزی را به دنبال نخواهد داشت.  به همین دلیل داشتن میان‌وعده‌های غذایی سالم شما را از اشتهای بی‌حدوحصر هنگام وعده‌های اصلی غذا بازمی‌دارد.

میان‌وعده‌هایی که جذب قند آنان سریع نیست، برای کاهش وزن ایده‌آل محسوب می‌شوند. چند مثال از آنها سیب، میوه‌جات خشک، سبزیجات خام و لبنیات کم‌چرب هستند، حتی خشکبار نیز به طور متعادل می‌تواند خورده شود.

مغزها و دانه‌های گیاهی چربی بالایی دارند، اما از آنجا که چربی اشباع آنها کم است، مصرف آنها نیز انرژی دریافتی و اشتها را می‌تواند کنترل کند. البته باید توجه داشت که در خیلی از افراد چاق که وعده‌های غذایی حجیم دارند و از طرف دیگر سیستم کنترل اشتهای آنان مختل می‌باشد این گونه مواد می‌تواند باعث چاقی شود. لذا مصرف این گونه مواد به طور آزاد توصیه نمی‌گردد.

در نتیجه، اگر شما به دنبال کنترل وزن هستید، میان‌وعده‌های غذایی سالم اگر به طور منظم مصرف شوند، در کنترل وزن شما کمک قابل توجهی خواهند داشت.


 

http://dl.clip2ni.com/2011/6/1340998469_693jw8.gif

گوجه ‌فرنگى خواص درمانی و غذایی

گوجه ‌فرنگى ابتدا به ‌عنوان گیاه زینتى در باغچه ‌ها مورد استفاده قرار گرفت و به نام سیب طلایى یا سیب عشق معروف شد. مصرف گوجه ‌فرنگى به‌ عنوان نوعى سبزى از قرن نوزدهم میلادى به بعد شروع شد و بعد از جنگ جهانى اول به ‌تدریج بر مصرف آن اضافه شد، ‌طورى که امروزه به صورت خام و پخته یا به ‌صورت سس و رب موارد استعمال زیادى دارد.

 

ترکیبات شیمیایی

بررسی ترکیبات و مواد موجود در گوجه فرنگی نشان می دهد که درمیوه ی گوجه فرنگی رسیده، گلوکز، فروکتوز، ساکاروز و تقریبا تمام آمینواسیدهای اصلی به استثنای ترپتوفان وجود دارد.

اسید آلی اصلی و عمده ی موجود در گوجه فرنگی، اسید سیتریک است. اسیدیته ی میوه به تدریج از مرحله ی سبزی به طرف قرمز شدن افزایش می یابد و حداکثر آن، موقعی است که قرمز شدن و رنگ عوض کردن آن آغاز می گردد و پس از آن رو به کاهش می گذارد. ماده ی رنگی اصلی و عمده ی گوجه فرنگی کاروتنوئید، بتاکاروتن  و لیکوپن می باشد. حداکثر مقدار کاروتنوئیدها در حالتی است که گوجه فرنگی در زیر تابش مستقیم نور رشد می کند.

 

خواص و کاربرد :

میوه ی نارس گوجه فرنگی سمی است و باید از خوردن آن پرهیز کرد. به علاوه خوردن برگ آن که به عنوان دارو در مواردی تجویزمی شود، باید در حد اعتدال و به مقدار مجاز و محدود، در حدی که پزشک تعیین کرده مصرف شود، زیرا برگ آن هم سمی است.

- در چین از جوشانده ی ریشه، شاخه ها و برگ های مسن گوجه فرنگی برای رفع دندان درد  استفاده می کنند و خود گیاه نیز خاصیت حشره کش دارد .

 

ماده‌ای سمّی به نام سولانین در گوجه‌فرنگی سبز و نارس وجود دارد که خوردن آن موجب مسمومیت می‌شود و دل پیچه، اسهال و باز شدن مردمک چشم ایجاد را می‌ کند.

 

- در هند و چین از میوه ی گوجه فرنگی به عنوان ملین استفاده می شود و برای تقویت مسلولین(مبتلایان به بیماری سل )، تب های حصبه ای، رفع ورم ملتحمه ی چشم، آماس گوش(اوتیت)  و دفع سنگ کلیه  تجویز می شود.

- در اندونزی از گرد برگ های خشک کوبیده ی گوجه فرنگی، برای رفع آفتاب سوختگی پوست  و صورت استفاده می شود. از پاشیدن آب دم کرده ی برگ گوجه فرنگی، برای دفع آفت کلم  به نام کاترپیلار نتیجه خوبی گرفته شده است.

- مصرف گوجه ‌فرنگی برای مبتلایان به درد مفاصل  تجویز شده است و برای مبتلایان به نقرس  و روماتیسم  مفید است.

 

- گوجه ‌فرنگی، خنک و اشتها ‌آور است و آب آن برای رشد و نمو بهتر طفل موثر می ‌باشد.

- گوجه فرنگی به علّت دارا بودن ویتامین‌های A  ، B، C، K  و مواد معدنی مانند کلسیم ، فسفر  و آهن در تأمین انرژی و تقویت بدن نقش موثری ایفاء می ‌کند.

 

گوجه ‌فرنگی یکی از مهم ترین منابع ویتامین A می ‌باشد. لذا در تقویت بینایی،  تقویت و سلامتی پوست و مخاط‌ ها (دهان و بینی) رشد و نمو استخوان‌ها ضروری است.

 

- گوجه ‌فرنگی سرشار از ویتامین‌های B1  و B2  می ‌باشد؛ از این جهت در تسکین دردهای عصبی، رفع بی ‌اشتهایی، و درمان یبوست ، نقصان ترشح شیر مادر و تورم‌ دهان تجویز می ‌شود.

- گوجه ‌فرنگی، بدن را در برابر امراض و بیماری‌های عفونی  حفظ می‌ کند.

- مصرف گوجه ‌فرنگی نیرو و نشاط می ‌بخشد و پوست و دانه‌های آن به هضم غذا کمک می ‌کند و روده‌ها را پاک می ‌نماید.

- آب گوجه ‌فرنگی ادرار‌آور مفیدی است.

- برای تمیز کردن خون باید از آب گوجه فرنگی و کرفس به نسبت مساوی و به مقدار 3 فنجان در روز، قبل از غذا و به مدت 3 هفته استفاده کرد.

- گوجه ‌فرنگی هضم مواد نشاسته‌ای را آسان می ‌کند و به همین جهت از آن سس درست کرده و با حبوبات  پخته مصرف می ‌کنند.

- مصرف گوجه ‌فرنگی برای اشخاصی که مبتلا به سنگ کلیه و مثانه و کبد  هستند، تجویز شده است.

- گوجه ‌فرنگی بعد از لیموترش  بیش از سایر میوه‌ها ویتامین C  دارد و مقدار زیادی فسفر، آهن، سیلیس و کلسیم دارد.

- گوجه فرنگی گرچه دارای اسید سیتریک است، اما بدن را قلیایی می‌‌کند.

- بوی برگ ‌های گوجه ‌فرنگی، زنبورهای خرمایی را ناراحت می‌ کند، لذا می ‌توان بوته‌ ی گوجه ‌فرنگی را در باغ‌ها و بوستان‌ها کاشت تا از گزند زنبورها در امان باشند.

- اگر در محل مورچه ‌ها چند عدد برگ گوجه ‌فرنگی بگذارید، بوی این گیاه مورچه ‌ها را فراری می ‌دهد.

- برای تمیز کردن لکه ی جوهر بر روی لباس، یک تکه پنبه را در آب گوجه فرنگی فرو برده و روی لکه ی جوهر بمالید. سپس آن را بشویید.

 

- اگر پوست شما کک و مک  دارد، هر روز آن را با آب گوجه فرنگی تمیز کنید. کم کم کک و مک ‌ها را از بین می ‌برد.

- برای جلوگیری از مزاحمت حشرات می ‌توانید برگ ‌های گوجه ‌فرنگی را به بند بکشید و آن ‌را در اطاق خود بیاویزید، با این کار حشرات فرار می ‌کنند.

- سالاد کاهو و گوجه ‌فرنگی درمان کننده ی امراض عصبی هستند.

 

خوردن گوجه ‌فرنگی، برای بعضی بیمارانی که دچار حساسیت یا آلرژی (خارش بدن،قرمز شدن پوست، آسم، کهیر و...) هستند، ضرر دارد.

 

تذکرات:

1- گوجه ‌فرنگی نارس و کال هضمش سنگین است، لذا خوردن آن باعث دل درد می ‌شود.

2- سرخ کردن زیاد  گوجه فرنگی در روغن باعث سنگینی هضم آن می ‌شود و روی آتش کباب کردن آن مناسب است.

3- ماده‌ای سمّی به نام سولانین در گوجه‌فرنگی سبز و نارس وجود دارد که خوردن آن موجب مسمومیت می‌شود و دل پیچه، اسهال و باز شدن مردمک چشم ایجاد را می‌ کند.

4- خوردن گوجه ‌فرنگی، برای بعضی بیمارانی که دچار حساسیت یا آلرژی  (خارش بدن،قرمز شدن پوست، آسم ، کهیر و...) هستند، ضرر دارد.

http://dl.clip2ni.com/2011/6/1340998469_693jw8.gif

خواص دارویی بالنگ

 

بالنگ در کتب طب سنتی با نام « اترج کبیر » آمده است. میوه آن را به فارسی بالنگ گویند و از نظر گیاه شناسی واریته از باد رنگ است.

این درختچه دارای میوه های زشتی است که گاهی به وزن یک کیلو گرم نیز می رسد. نوع دیگری از بالنگ را به فارسی « بادرنگ » می نامند و در کتب طب سنتی با نام های بادرنج، باذرنج و اترج صغیر آمده است.

بالنگ درختچه ای است به شکل غیر منظم، برگ آن با کمی اختلاف شبیه سایر مرکبات ولی میوه آن به کلی متفاوت و نوع کبیر آن در ابعاد یک خربزه کوچک است. شکل آن دراز از یک طرف متصل به شاخه کمی پهن و از طرف دیگر به نوک بارکی ختم می شود.

پوست آن به رنگ زرد طلایی خیلی ضخیم، موج دار و دارای برآمدگی هایی مانند تاول درشت است. قسمت عمده میوه را با پوست زرد و گوشت سفید داخل پوست را گرفته و تقریباً جایی برای پولپ ترش غیر خوراکی وسط آن باقی نگذارده است. گل آن سفید می باشد.

بالنگ دارای پوست زرد رنگ طلایی، با بوی معطر، به خصوص نوع کوچک آن که پوستش صاف است، معطرتر است.
قسمت گوشتی سفید متصل به پوست خارجی آن ضخیم و کمی شیرین و قسمت پولپ وسط آن که در میان پرده های ضخیم طولانی واقع شده است، دارای الیاف و غلاف های پر از مایعی است که در بعضی انواع شیرین و رد برخی ترش می باشد.

تخم های آن که در قسمت پولپ آن واقع است کمی دراز و در غلاف سفیدی واقع و مغز، سفید و کمی تلخ است.

از نظر طبیعت طبق نظر حکمای طب سنتی پوست زرد آن کمی گرم و خشک است و شحم آن یا به عبارت دیگر قسمت گوشت سفید داخلی متصل به پوست زرد آن در ارقامی که این قسمت شیرین است از نظر طبیعت سرد و تر و خشک و برگ و شکوفه آن گرم وخشک است.

از نظر خواص معتقدند که پوست زرد آن برا ی تقویت قلب و دماغ و کبد، سرد و معده احشای داخل شکم مفید است و برای تحلیل بادها و نفخ و کمک به هضم غذا مؤثر می باشد. به خصوص مربای آن با عسل؛ البته با خوردن مربای آن اسراف نباید شود زیرا هضم آن مشکل می شود.

دم کرده پوست زرد خشک شده آن مسکن قوی صفراوی و جویدن آن خوشبو کننده دهان است.

اگر پوست و گوشت سفید خشک شده آن را درلابه لای لباس ها بگذارند مانع بید زدن می شوند.

روغن پوست زرد بالنگ:

پوست زرد 6 عدد بالنگ را گرفته در یک کیلو گرم روغن کنجد بیاندازند و در آفتاب گذارند و هر سه شبانه روز پوست های بالنگ را عوض کرده و پوست جدید در روغن می اندازند تا 5 – 4  بار، به این ترتیب روغن بالنگ به دست می آید.
روغن بالنگ از نظر طبعیت گرم و خشک است و مالیدن آن برای رفع بی حسی ، فلجی ، لقوه ، رعشه و در مفاصل ، سیاتیک ، امراض سرد عصبی و درد کلیه ، مثانه و خوشبویی عرق نافع است.

روغن شکوفه آن نیز همین اثر را دارد و روغن برگ آن قویتر است.

خوردن قسمت گوشت سفید متصل به پوست زرد خارجی آن خیلی ثقیل است و دیر هضم می شود و مصرف آن باید به صورت مربا با شکر و یا با عسل باشد.

آب قسمت مغز ترش مزه بالنگ اگر با غذا خورده شود برای مالیخولیا حاصل سودا نافع است و چون ترشی آن برای اشخاص سوداوی مضر است باید با شکر و قند شیرین شود و سپس خورده شود.

ضماد پخته تمام میوه بالنگ در سرکه برای درد مفاصل و نقرس و ورم های مختلفه نافع است .

در چین از جوشانده ریشه و پوست بالنگ به عنوان ضد سرفه ، نرم کننده سینه و رفع ناراحتی لومباگو استفاده می کنند.
تخم بالنگ کرم کش و ضد تب است . دم کرده سر شاخه های تازه سبز و جوان آن را شبه جزیره مالاریا به عنوان اشتها آور و ضد گرما و معالجه شکم درد می خورند

http://dl.clip2ni.com/2011/6/1340998469_693jw8.gif

آب هویج بخورید تا سلامت باشید


 

آیا می‏دانید که یک لیوان آب هویج (۲۴۰سی سی)، بیش از ۸ برابر نیاز روزانه‏ی افراد به ویتامین A را تامین می‏کند؟!

ویتامین A برای رشد اندام‏ها به‏خصوص استخوان‏ها لازم و ضروری است. همچنین برای حفظ قدرت بینایی خیلی مهم است.

اینکه از قدیم گفته می‏شد خوردن هویج باعث می‏شود بهتر ببینید، صحیح است، زیرا کمبود ویتامین A باعث بروز مشکلات بینایی مثل شبکوری می‏شود.

اسفناج نیز دارای مقدار زیادی ویتامین A است. مخلوط آب هویج و آب اسفناج، نوشیدنی را به وجود می‏آورد که حاوی مقادیر زیادی ویتامین A است.

ویتامین A همچنین برای ماداران باردار و جنین خیلی مهم است. (البته خانم‏های باردار درمورد مصرف آب هویج باید با پزشک خود مشورت کنند، زیرا دریافت اضافی ویتامین A ممکن است باعث بروز ناهنجاری های جنینی شود.)

هر چند که ویتامین A برای حفظ سلامت بدن خیلی ضروری است، ولی باید در حد متعادل مصرف شود، زیرا مصرف مقادیر زیاد ویتامین A باعث مسمومیت کبدی و سایر مشکلات سلامتی می‏شود.
* ویتامین C

آب هویج همچنین دارای مقادیر زیادی ویتامین C است. یک لیوان آب هویج، ۳۵ درصد ویتامین C مورد نیاز در روز را تامین می‏کند.

ویتامین C دارای نقش‏های متعددی در بدن است، از جمله برای ساخت کلاژن ( نوعی پروتئین غیرمحلول) در غشاهای موکوسی، پوست، استخوان‏ها و دندان‏ها ضروری است. همچنین یک آنتی اکسیدان قوی است.

نوشیدن مخلوط آب هویج با آب توت فرنگی یا پرتقال یا لیمو یا کیوی، تمام ویتامین C مورد نیاز روزانه ی شما را تامین می‏کند، بدون اینکه نیاز به دریافت مکمل ویتامینی داشته باشید.

* پتاسیم:

آب هویج، مقادیر خوبی از پتاسیم را دارد. یک لیوان آب هویج، ۱۰ درصد نیاز روزانه‏ی بدن به پتاسیم را تامین می‏کند.

پتاسیم برای حفظ تعادل الکترولیت‏ها و سطح‏ مایعات در سلول‏های بدن لازم است. همچنین در انقباض ماهیچه‏ها و انتقال پیام بین سلول‏های عصبی نقش دارد.

هویج و کرفس

کمبود پتاسیم در بدن، اثرات بدی به همراه دارد، مانند هیپوکالمی، آکنه (جوش)، گرفتگی عضلات، خشکی پوست و افزایش کلسترول خون.

نوشیدن مخلوط آب هویج با آب کرفس یا شلغم، مقادیر زیادی پتاسیم را به بدن شما می‏رساند.

البته باید توجه داشت، کسانی که مبتلا به بیماری‏های کلیوی هستند، باید از مصرف مقادیر زیاد پتاسیم خودداری کنند، زیرا برای کلیه‏هایشان خیلی مضر است.
* کالری:

آب هویج یک نوشیدنی بسیار کم کالری است. یک لیوان آب هویج کمتر از ۸۰ کالری دارد. لذا برای کسانی که رژیم لاغری دارند، مفید است.

آب هویج با دارا بودن کالری کم و مقادیر زیادی ویتامین و املاح ضروری، در مقایسه با یک نوشیدنی مغذی پرکالری، نوشیدنی مطلوبی برای شما خواهد بود.

برای ورزشکاران و وزنه برداران، مقدار کالری آب هویج را می‏توان با مخلوط کردن آن با ماست، شیر، بستنی یا پودرهای پروتئینی افزایش داد.

* کلسیم:

یک لیوان آب هویج تا ۶ درصد نیاز روزانه به کلسیم را تامین می‏کند.

دریافت مقادیر کافی کلسیم در برنامه غذایی روزانه، خیلی مهم است. رشد و ساخت استخوان‏ها و دندان‏ها در بدن وابسته به کلسیم است، خصوصا رشد بدن در بچه‏ها.

ویتامین D نیز برای جذب کلسیم لازم است.

کلسیم نیز همانند پتاسیم، برای انتقال پیام‏های عصبی، حرکت و انقباض عضلانی لازم است.

مخلوط آب هویج با آب بروکلی یک منبع خوب کلسیم به شمار می‏رود.

همچنین مخلوط کردن آب هویج با ماست، یک دسر مطلوب کلسیمی را به وجود می‏آورد.


http://dl.clip2ni.com/2011/6/1340998469_693jw8.gif

چطور عسل مرغوب را از عسل تقلبی تشخیص دهیم؟

عضو هیات علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه رازی کرمانشاه گفت: عسل با رطوبت کمتر از 18 درصد مرغوب است، چرا که رطوبت بالاتر عسل می‌تواند بر روی تخمیر آن موثر باشد.

دکتر شهاب قاضی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار داشت: روش‌های مرسوم در فرهنگ عمومی برای تشخیص عسل طبیعی از تقلبی پشتوانه علمی ندارد، چون با توجه به این‌که عسل خصوصیات پیچیده‌ای دارد، بنابراین تشخیص نوع طبیعی و مرغوب آن توسط خریداران بدون استفاده از وسایل آزمایشگاهی کار سختی است.

وی افزود: عسل به شدت تحت تاثیر شرایط محیطی قرار می‌گیرد، به این ترتیب که در محیط سرد چسبنده و سفت و در محیط گرم روان می‌شود، زیرا رطوبت موجود در آن به راحتی تحت تاثیر رطوبت هوا قرار می‌گیرد.

قاضی به خریداران عسل توصیه کرد: حتی‌الامکان عسل را از فروشگاه‌های معتبر خریدای کنند، خصوصا فروشگاه‌هایی که خود، زنبوردار هستند و عسل تولیدی خود را ارائه می‌دهند.

این عضو هیات علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه رازی کرمانشاه گفت: برخی از مردم میزان رطوبت و مرغوبیت عسل را به وسیله برگرداندن شیشه عسل و سرعت بالا و پایین رفتن حباب داخل شیشه و برخی به وسیله میزان کش آمدن عسل اندازه گیری می‌کنند، البته باید توجه داشت که این روش‌ها دقیق نیستند، زیرا شرایط محیطی به خصوص دما، تاثیر زیادی بر روی عسل دارد.

وی افزود: به طور کلی این خصوصیات به میزان رطوبت عسل بستگی دارد، به طوری‌که عسل با رطوبت کمتر از 18 درصد مرغوب و بالاتر از آن نامرغوب است، چون رطوبت بالاتر می‌تواند خصوصا بر روی سرعت تخمیر آن موثر باشد.

قاضی گفت: تمام عسل‌ها، محتوی مخمرهای غیر مضر برای انسان هستند که در رطوبت 19 درصد تخمیر می‌شوند.

وی ابراز داشت: برای جلوگیری از تخمیر باید عسل را حرارت و آن را به مدت نیم ساعت در دمای 63 درجه سانتیگراد قرار داد تا تمام مخمرهای آن از بین رفته و تخمیر صورت نگیرد، هر چند امروزه از روش‌های جدیدتری مانند استفاده از نور UV برای از بین بردن مخمرهای عسل استفاده می‌کنند.

قاضی در ادامه گفت: عسل در زمستان تخمیر نمی‌شود زیرا دمای کمتر از 11 درجه سانتیگراد از تخمیر عسل جلوگیری می‌کند.

وی در پایان افزود: بعد از شکرک زدن عسل احتمال تخمیر افزایش می‌یابد.




باد مهربون, طب سنتی, سلامتی, lمیان وعده